jaseb golizadeh

شنیدم ڪه چون قوے زیبا بمیرد،
فریبنده زاد و فریبا بمیرد.
شب مرگ تنها نشیند به موجۍ،
رود گوشه ے دور و تنها بمیرد.
در آن گوشه چندان غزل خواند آن شب،
ڪه خود در میان غزل ها بمیرد.
───┤ ♩♬♫♪♭ ├───
گروهۍ بر آنند ڪه این مرغ شیدا،
ڪجا عاشقی ڪرد آنجا بمیرد.
شب مرگ از بیم آنجا شتابد،
ڪز مرگ غافل شود تا بمیرد.
───┤ ♩♬♫♪♭ ├───
من این نڪته گیرم ڪه باور نڪردم،
ندیدم ڪه قویۍ به صحرا بمیرد.
چو روزے ز آغوش دریا بر آمد،
شبۍ هم در آغوش دریا بمیرد.
───┤ ♩♬♫♪♭ ├───
تو دریاے من بودے آغوش وا ڪن،
ڪه مۍ خواهد این قوے زیبا بمیرد.